menswaardig einde

De discussie over 'het recht om te sterven' gaat ons allemaal aan. We zijn gewend aan onze rechten in deze maatschappij. We maken er volop gebruik van gedurende ons leven. Gek genoeg is er rondom de dood een vreemde situatie ontstaan. Alles, maar dan ook werkelijk alles wordt ingezet om een mensenleven zo lang mogelijk te rekken. Waarom doen we dat? Willen we dat? Deze discussie heeft Ambulancezorg Groningen in het voorjaar van 2013 met het congres 'Menswaardig einde' op de agenda gezet in de wereld van de ambulancediensten en ketenpartners.

de rol van de huisarts

Het congres 'Menswaardig einde' in maart 2013 heeft de betrokkenheid bij dit onderwerp binnen de ambulancediensten zichtbaar gemaakt. Ambulancemedewerkers lopen in hun dagelijks werk regelmatig tegen dit pijniljke vraagstuk aan. Praten zij daarover met patiënten in een ambulance, dan is dat waardevol op dat moment, maar feitelijk te laat. De huisarts zou in principe dit gesprek moeten aangaan met zijn patiënten. Daar legt de patiënt zijn wensen neer voor de situatie dat er sprake is van een terminale ziekte of ondragelijk lijden (huidige wetten en regels van de overheid).

menswaardig sterven of mensonwaardig lijden

Het gekke van doodgaan is, dat bijna iedereen er een stellige mening over heeft, zolang de eigen dood nog ver weg lijkt. Een mens beseft waarschijnlijk pas echt wat de betekenis van dood is op het moment dat zijn eigen levenseinde nadert. "In de ambulance is er vaak een moment van rust, waarin ik met patiënten nogal eens over de dood praat. Het verbaast me altijd hoe nuchter mensen over hun eigen dood denken. Zeker als die dichtbij lijkt te zijn. Ze weten zelf dan heel goed wanneer het genoeg geweest is. Ze willen zelf beslissen over hun levenseinde."