Adriana

'Werken in de zorg was altijd al mijn droom. Toch koos ik, op advies van mijn mentor en mijn ouders, eerst voor een opleiding economie. Het leven liep zoals het vaak loopt: mijn man en ik kregen een gezin en ik werkte in verschillende andere functies. Maar de wens om écht iets te betekenen voor mensen bleef. Uiteindelijk heb ik de stap gezet en mijn droom waargemaakt. Vandaag de dag werk ik als psychiatrisch verpleegkundige op de crisisafdeling bij Lentis én op de Psycholance.'

Dagen vol diversiteit

‘Mijn dag begint met het inloggen voor de dienst. Samen met een van de Psycholance chauffeurs vanuit de doktersdienst of Dok Noord, check ik de auto en de spullen en dan wachten we op een inzet. Dit wordt aangestuurd door de meldkamer.
Ook hierin is het werk heel divers, want sommige ritten zijn gepland en andere acuut. Soms is het binnen de provincie en soms daarbuiten. Het is vervoer, maar ook triageren.
Samen met de chauffeur bespreken we de casus vooraf en maken we een plan. Ter plekke blijkt er soms toch iets anders aan de hand en moet je je plan bijstellen. Ook na een casus neem ik altijd even de tijd om samen te reflecteren.’

We zijn soms uren bezig met een casus

‘Als Psycholance verpleegkundige kan ik een persoon niet beoordelen, maar ik mag wel triageren, waarbij ik probeer uit te zoeken wat er aan de hand is en wat er moet gebeuren. Wij worden erbij geroepen als er sprake is van onbegrepen gedrag. Bijvoorbeeld als er iemand op een brug staat of op het station, die suïcidale gedachten heeft, of wanneer iemand zichzelf heeft verwond.
Soms is iemand al bekend en kunnen we in overleg met de crisisdienst van Lentis de stappen in een persoonlijk crisisplan opvolgen. Of er is een spoedgeval, waarbij je iemand op straat aantreft en niet weet wie je voor je hebt of wat de achtergrond is. Dan moeten we eerst uitzoeken wie iemand is en wat de zorgvraag is. We kijken of er iemand is die zou kunnen helpen, of iemand een netwerk heeft om op terug te vallen.
De Psycholance werkt dan ook op een totaal andere manier dan de ALS. Wij zijn soms urenlang bezig om de puzzel compleet te krijgen, om voor de juiste opvang en medicatie te zorgen, of opvang voor huisdieren te regelen. Het mooie is dat wij ook de expertise en de tijd hebben om dat te doen. Je hebt namelijk veel rust en geduld nodig om iemand naar de juiste hulp te kunnen begeleiden.

De ene keer kun je iemand thuislaten in de zorg van een familielid met een verwijzing naar de huisarts of GGZ, maar meestal vervoeren we iemand naar de Crisisbeoordelingslocatie (CBL) zodat er gekeken kan worden welke zorg iemand nodig heeft. Op sommige dagen hebben we maar een paar ritten, maar er zitten ook hele intensieve dagen tussen waarbij je continu met, soms wel zes of zeven, casussen bezig bent.’

We ondersteunen elkaar

‘Het fijne binnen de zorgketen is ook dat we elkaar kunnen ontlasten. Als de Psycholance aanwezig is en er is somatisch niets aan de hand, en de veiligheid is niet in het geding dan kunnen ALS en politie weer elders ingezet worden. En als wij middenin een casus zitten dan kunnen de collega’s van medium complex of uit Drenthe voor ons opvangen.
Na zulke intense dagen is het ook belangrijk om je hoofd weer leeg te maken. De ene keer lukt dat natuurlijk beter dan de andere. Voor mij helpt het om te lopen in de natuur of lekker te sporten. Maar ik praat ook veel met mijn collega’s of met mijn partner. Op die manier kan ik ontladen.’

Het kan iedereen overkomen

‘Mensen zijn vaak heel terughoudend, of zelfs angstig, als het over de psychiatrie gaat. Men vindt het eng of denkt dat mijn werk gevaarlijk is. Het voelt als een wereld die ver afstaat van hun eigen wereld, maar de werkelijkheid is dat dit iedereen kan overkomen.
Het belangrijkste is dat je blijft luisteren naar wat iemand probeert te zeggen, met woorden en met lichaamstaal. Als je je kunt verplaatsen in een ander, je probeert iemand echt te zien en de tijd te nemen om iemand te begrijpen, dan creëer je als verpleegkundige veiligheid. Wat beweegt iemand? Wat zijn de achterliggende redenen van iemands gedrag?
Daarnaast is het altijd belangrijk om de casus voor te bereiden in samenwerking met de meldkamer. En hoewel we vaak alleen op pad zijn, hebben we ook allerlei hulplijnen die we kunnen inzetten, zoals onze collega’s van de ALS en de politie.’

De Psycholance is een onmisbaar onderdeel van het zorgnetwerk

‘De Psycholance is in het leven geroepen om de politie en ambulancedienst te ontlasten. Vooral de politie moest veel inzetten op verwarde personen, die dan dikwijls met de politieauto werden afgevoerd naar een cellencomplex, totdat er een oplossing gevonden was. Je kunt je voorstellen dat dit erg traumatisch kan zijn voor iemand in psychische nood.

Door de oprichting van de Psycholance worden niet alleen de andere zorgdiensten ontlast, waardoor zij beter ingezet kunnen worden op hun eigen expertise, maar is de zorg voor mensen met psychiatrische problematiek ook veel mensvriendelijker geworden. En dat is eigenlijk het allerbelangrijkste.’